De Schildpadden van Curaçao en Bonaire | Foto Galerij

Sponsors

 
5. Chemische verontreiniging en andere verstoring van het milieu
Over de mogelijke gevolgen van chemische verontreiniging is weinig bekend. Doordat schildpadden dieren zijn die zeer oud kunnen worden, kan men zich voorstellen dat gif dat via de voedselketen binnenkomt, zoals zware metalen, pesticiden en andere chemicaliën welke zich in het vetweefsel ophopen, in deze dieren uiteindelijk hoge concentraties zou kunnen bereiken. Dit kan weer leiden tot steriliteit en vervroegde sterfte. In veel gevallen kunnen vergiftigingen die op zich niet dodelijk zijn, leiden tot "stress" die de weerstand tegen veel ziektes verlaagt.

Gedurende de afgelopen jaren zijn er op Hawaii, in Florida, Barbados en ook op Curaçao, Green Turtles aangetroffen met ernstige tumoren. Deze tumoren zijn zgn. Fibropappiloma's die zeer waarschijnlijk door een virus worden overgebracht. De ziekte op zich is niet nieuw en is al jarenlang bekend; de vraag is echter waarom er zich tegenwoordig zovele van deze gevallen voordoen. Het antwoord hierop is nog niet bekend. Velen vrezen dat er een verband zou bestaan met stress als gevolg van een of andere vorm van vervuiling of met te hoge zeewatertemperaturen, die weer verband houden met het opwarmen der aarde als gevolg van het broeikaseffect. De Fibropappiloma's zijn ook aangetroffen bij andere soorten zeeschildpadden zoals de Loggerhead, Hawksbill en ook de Kemp's Ridley. Bij deze soorten is de ziekte tot nu toe zeldzaam.

In Virginia worden juvenile Loggerhead schildpadden aangetroffen met de zgn. "Broken neck disease"; de officiële naam van deze ziekte is Cell Meningo-encephalitis. De schildpadjes zwemmen ondersteboven of in cirkels, alsof zij dronken zijn en de nek hangt naar beneden alsof deze gebroken is. Genezing is niet mogelijk. Ook hier is het de vraag waarom deze ziekte zich juist hier voordoet en of er misschien verband is met vervuiling.

Alle bovengenoemde ontwikkelingen geven aan dat de toestand voor veel schildpadden zorgwekkend is en dat het gevaar voor uitsterven op de langere duur niet denkbeeldig is. De algehele situatie is nu zo, dat iedere schildpad die nu nog gevangen wordt, er één teveel is.

Hoewel de Nederlandse Antillen nooit een zeer belangrijk gebied voor schildpadden zijn geweest en deze dieren hier nooit in groten getale zijn gevangen, is de teruggang in de populatie ook hier duidelijk merkbaar. De zeeschildpadden zijn misschien niet direct echt zeldzaam te noemen, zij zijn er nog wel, maar het zijn geen alledaagse verschijningen meer. Op vele plaatsen op deze eilanden waren er neststranden, thans nesten schildpadden hier nog slechts zeer incidenteel. De wettelijke bescherming op de Nederlandse Antillen is nog onvoldoende. De in- en uitvoer van zeeschildpadden en schildpadproducten is thans verboden, maar op de meeste eilanden is het vangen van schildpadden nog toegestaan. Alleen op Bonaire is de vangst van schildpadden thans geheel verboden. Dit wil echter nog niet zeggen dat deze helemaal niet meer gevangen worden. Door de vele toeristische ontwikkelingen zijn er op Curaçao praktisch geen stranden meer waar eieren worden gelegd, of waar deze een kans hebben om uit te komen, gezien de vele mensen en vaak ook voertuigen die de stranden betreden. Enkele stranden in het Shete Boca gebied aan de Noordkust, waar zeeschildpadden nog eieren leggen, worden thans beschermd. Ook de volwassen dieren zullen spoedig onder de zgn. "Rifbeheerverordening" worden ondergebracht en dan bescherming genieten. Hiermee is dan nog niet bereikt dat er geen schildpadden meer gevangen zullen worden; wel zullen de vangsten teruggedrongen worden. Hoewel het gebruik van harpoenen verboden is, worden deze toch nog steeds gebruikt. Een van de problemen is dat de waarde van een grote schildpad enkele honderden guldens kan bedragen; zolang het publiek schildpadvlees koopt en er aan het eten hiervan geen sociaal stigma verbonden is, zal de visser schildpadden blijven leveren. De schattingen zijn dat er op Curaçao nog minstens 40 dieren per jaar gevangen worden. Op Saba mogen locale "island residents" maximaal twee schildpadden per jaar vangen, en van april tot november mogen geen vrouwelijke schildpadden gevangen worden. De vangsten moeten worden geregistreerd.

Een aantal internationale organisaties houdt zich bezig met de bescherming van zeeschildpadden. Voor het Caribisch gebied bestaat het "Wider Caribbean Sea Turtle Con'servation Network, (WIDECAST[6])". Deze organisatie, die in 1981 werd opgericht, wordt gesteund door vele particuliere donors en ook door de U.N.E.P., de National Marine Fisheries Service van de V.S. en het Chelonia Institute (Arlington, VA).

Sinds 1976 wordt de Marine Turtle Newsletter[7] uitgegeven. Deze newsletter bevat informatie over onderzoek naar zeeschildpadden en beschermingsprogramma's.

Fig. 6. Volwassen vrouwtje van de Redeared Slider turtle (Trachemys spp.). De vetkussentjes op de kop zijn zichtbaar.

Fig. 7. De Podocnemis spp. bezitten een intergulaire hoornplaat.

Fig. 8. Karet op het rif bij Klein Curaçao. Op het rugschild groeien enige paarse sponzen.

Fig. 9. Green Turtle, Curaçao Seaquarium.

Fig. 10. Olive Ridley op een strand in Mexico.

Fig. 11. Loggerhead, Curaçao Seaquarium.

Fig. 12. Leatherback die eieren legt op de Eagle Beach, Aruba, 12 mei 1994.

Fig. 13. Green turtle die op het strand te Tortuguero, Costa Rica, eieren legt. Het strand bestaat uit donker lavazand.

Fig. 14.
 

Engels

'Latijn'

Fig. 15.

< Vorige | Volgende >