Over de hele wereld zijn de populaties van alle soorten zeeschildpadden de
laatste decennia hard teruggelopen (alleen de Australische populaties van de
Green Turtle en de Australische Flatback turtle zijn op peil gebleven). Van
sommige soorten is deze teruggang schrikbarend. In het Westatlantisch gebied
zijn Kemp's Ridley, de Olive Ridley, de Leatherback, de Hawksbill en ook de
Green Turtle, alle bedreigde soorten. Alle zeeschildpadden vallen thans onder
het 'Verdrag van Washington inzake de Internationale handel in bedreigde dieren
en planten" ofwel de "Convention on the International Trade of Endangered
Species (CITES)". Kemp's Ridley is zonder meer de zeldzaamste zeeschildpadsoort.
Er zijn waarschijnlijk minder dan 1.000 volwassen vrouwtjes, waarvan er per jaar
niet meer dan 400 nesten. Vrijwel al deze nesten komen van slechts één
neststrand te Rancho Nuevo, Tamaulipas, Mexico. In 1963 waren er nog 40.000
nestende vrouwtjes te Rancho Nuevo. De Hawksbill is vooral in het Atlantisch
gebied sterk in aantal achteruitgegaan en is na de Kemp's Ridley in dit gebied
de meest bedreigde soort. Hoewel verschillende belangrijke neststranden nu al
jaren bescherming genieten zoals bijvoorbeeld de stranden van Rancho Nuevo,
Tamaulipas, Mexico, en Eilanti in Suriname, blijven de aantallen nest- ende
zeeschildpadden op veel van deze stranden teruglopen. De aantallen op veel
neststranden zijn nu vaak nog slechts een tiende van wat zij in het begin van de
jaren zestig waren. Op vele stranden worden de eieren thans beschermd tegen
stropers en roofdieren, zoals honden, coyotes, wasberen en vooral varkens die
grote verwoestingen kunnen aanrichten. Ook de volwassen dieren en de hatchlings
worden beschermd en op deze wijze kan men een hoge overleving bereiken. Vaak
graaft men de eieren uit en brengt deze over naar een beach hatchery. Dit is een
omheind en met gaas overdekt deel van het strand waar de eieren opnieuw in
kunstmatige nesten worden ingegraven. De incubatietijd is ongeveer 50 dagen.
Wanneer de eieren uitkomen, laat men de hatchlings naar zee lopen en beschermt
hen daarbij tegen krabben, gieren, en andere natuurlijke vijanden. Sommige
biologen zijn van mening, dat de hatchling zelf over het strand moet lopen en de
weg naar open zee vinden om de strandsituatie in zijn geheugen op te nemen. Dit
noemt men "imprinting". Deze fase zou een belangrijke rol spelen om de schildpad
later wanneer deze volwassen is het geboortestrand te kunnen doen terugvinden.
Om deze redenen heeft men eieren en hatchlings van de Kemp's Ridley van hun
neststrand te Rancho Nuevo naar andere stranden op Padre Island, Texas gevlogen
in de hoop deze vroegere, maar nu verlaten neststranden van deze soort te
herkoloniseren. Het is nog niet duidelijk of deze strategie succes heeft.
Anderen zijn van mening dat deze imprinting vooral de wegzwemroute van het
strand naar de open zee betreft en niet zozeer het contact met het strand zelf.
In deze visie is het dus niet strikt noodzakelijk om de dieren over het strand
te laten lopen en is het beter om de hatchlings met een boot naar zee te brengen
teneinde hen te beschermen tegen roofdieren die hen vlak bij het strand in het
water opwachten. Er bestaat nog steeds verschil van mening over de vraag welke
van de methoden het beste is.
De eerste dagen kunnen de hatchlings nog niet duiken. Zij drijven en zwemmen aan
het oppervlak. Gedurende het eerste jaar of langer houden zij zich op in open
zee, vooral in drijvende sargassumvelden. De hatchlings van de Green Turtle zijn
van boven donker en van onder licht van kleur zodat zij aan het oppervlak in de
open zee enige camouflage hebben. Een dergelijk kleurpatroon noemt men "countershading".
Zeevogels kunnen de schildpadjes hierdoor tegen de donkerblauwe achtergrond van
de zee moeilijker waarnemen, terwijl roofvissen de lichte buikzijde van het
diertje niet makkelijk te zien krijgen tegen de lichte achtergrond van de
onderkant der golven. De hatchlings van de Green Turtle zijn van boven
donkergrijs gekleurd en van onder wit, die van de Hawksbill en de Loggerhead
zijn meer bruin of grijs over het hele lichaam, maar aan de benedenzijde iets
lichter van kleur. De juvenile zeeschildpadden (met uitzondering van de
Leatherback) keren weer naar de kustwateren terug. Soms houdt men bij de
programma's waarbij de schildpadden op het strand beschermd worden, een deel van
de hatchlings achter en kweekt deze op tot een formaat waarop zij veel minder
kwetsbaar zijn voor natuurlijke vijanden. De jonge dieren worden dan in
geschikte habitats in de kustwateren losgelaten. De dieren slaan de fase in open
zee dan geheel over. Dit noemt men "headstarting", d.w.z. de dieren een
voorsprong geven. Ook hier blijft de vraag of de dieren misschien essentiële
"imprinting" gemist hebben en in hoeverre zij zich voldoende aan het leven in
het wild kunnen aanpassen. Met name is het de vraag of deze dieren later
neststranden kunnen bevolken en op normale wijze aan het reproductieproces
kunnen deelnemen.
Hoewel men op sommige stranden al jarenlang met dit soort programma's bezig is,
nemen de hoeveelheden nestende vrouwtjes nog steeds af of blijft hun aantal
nagenoeg stationair. De reden hiervoor is waarschijnlijk het feit dat de
schildpadden onder natuurlijke omstandigheden bijzonder langzaam groeien. In
gevangenschap, waar zij met highprotein foods gevoerd worden, kan de Green
Turtle in 9 jaar volwassen zijn, maar studies met gemerkte en teruggevangen
Green Turtles geven aan dat een hatchling van 5 cm, er in het wild
waarschijnlijk rond 50 jaar over doet om een grootte van 105 cm te bereiken en
pas na 80 jaar eieren begint te leggen (naarmate de dieren groter worden, leggen
zij meer eieren). Andere soorten groeien waarschijnlijk sneller; de Leatherback
is de snelst groeiende soort zeeschildpad. De Loggerhead die ook een snel
groeiende soort zeeschildpad is, heeft vermoedelijk toch nog 13 tot 20 jaar
nodig voordat zij eieren gaat leggen (de groeisnelheid kan per individu sterk
verschillen, waardoor sommige dieren eerder geslachtsrijp zijn dan andere van
dezelfde leeftijd). De hatchlings zijn dus nog niet teruggekeerd naar de
geboortestranden waar zij oorspronkelijk beschermd werden. Het is dus nog niet
bekend hoe groot de uiteindelijke overleving is.
